Mama's verhaal

Mama’s verhaal | De angst om geen goede moeder te zijn

Soms voelt het als of ik niet voldoende lucht krijg, soms wil ik gewoon heel hard schreeuwen, in de hoop dat iemand mij kan helpen omdat ik het zelf even niet meer weet. Soms wil ik weglopen van alles of keihard huilen, weer even zelf klein zijn en niet verantwoordelijk zijn voor 2 mini mensjes. Soms, eigenlijk heel vaak, ben ik bang dat ik het niet goed doe. Dat ik de verkeerde keuzes maak. Ben ik eigenlijk wel een goede moeder?  

Het klinkt misschien heel heftig en begrijp mij niet verkeerd ik ben zo ontzettend blij en dankbaar dat ik de moeder mag zijn van deze 2 prachtventjes maar ik voel mij zo vaak onzeker. Ik voel zo vaak de angst dat ik geen goede moeder ben en omdat ik mij op zulke momenten behoorlijk eenzaam kan voelen heb ik besloten mijn verhaal te delen.

Iedere moeder wil het beste voor haar kind, ook ik en iedere keuze die ik maak, maak ik met mijn hart. Ik probeer te vertrouwen op mijn gevoel. Voor ik moeder werd had ik nooit bedacht dat het soms zo zwaar kan zijn.

Mijn peuter-puber, een super gevoelig, nieuwsgierig en leergierig jongetje. Hij wil zoveel, hij kan al zoveel maar ook nog een heleboel niet. Hij heeft grenzen nodig, maar ook de ruimte om zich te kunnen ontwikkelen en fouten te maken, om te leren en te weten wat wel en niet kan.

Voor ik moeder werd had ik helemaal bedacht hoe ik het ging doen. Mijn kinderen zouden niet gillen in de supermarkt, zouden niet slaan, schoppen en bijten en een driftbui? Pfff doe toch eens normaal. Nu schaam ik mij dood dat ik ooit zo gedacht heb! Want wat keek ik op die moeders neer, die moeders die hun kinderen niet onder controle leken te hebben. Zwakkelingen dacht ik dan. Inmiddels neem ik al deze gedachtes terug en spijt het mij verschrikkelijk dat ik haar misschien aan heb gekeken met een blik vol oordelen. Nu weet ik hoe die moeder d’r eigen heeft moeten voelen.

Mijn peuter-puber kan behoorlijk driftig zijn. Juist doordat hij zoveel wil en door zijn heerlijke nieuwsgierigheid waar ik ook zo van geniet begrijpt hij soms echt niet waarom iets even niet gaat of waarom iets niet mag. Ik doe mijn best hem vooral niet teveel te beperken door continu het woordje “niet” in mijn zinnen te gebruiken maar hem af te leiden met iets anders of door bij hem te gaan zitten en het hem uit te leggen. Ik geloof namelijk dat kinderen recht hebben op een goede waarom.

Maar mijn peuter-puber lijkt op zijn moeder. Wat in z’n koppie zit krijg je er niet zomaar uit. Dit zorgt voor soms onmogelijk situaties. Werkelijk alles kan hij uit de kast halen om zijn zin te krijgen. Die zin geef ik hem niet. Hier in huis is nee, nee. Je mag er boos om worden, je mag het niet leuk vinden maar we zijn consequent.

Vaak als hij zo een driftbui heeft en er niet uit lijkt te komen pak ik hem vast, druk ik hem tegen mij aan en wieg met hem heen en weer. Ik fluister in zijn oor dat hij mag huilen, dat ik van hem hou en hem zie, dat hij mama’s binkie is. Dit maakt hem rustig. Soms probeert hij tussen het snikken door toch nog even of hij echt zin zin niet kan krijgen maar als hij door heeft dat dat niet werkt kalmeert hij. Doe ik dit niet dan shopt en slaat hij tegen alles aan, kan hij zichzelf slaan, met zijn hoofd bonken op de grond. Het doet mij zo verschrikkelijk veel pijn als hij dit doet. Zoveel dat ik het liefste met hem mee ga zitten huilen.

Hoe kan het toch dat hij zo boos is? Wat kunnen wij anders doen? Is dit een fase? Hebben andere hier ook last van? Aan vriendinnen vraag ik het wel eens maar die lijken het allemaal niet te herkennen. Ja, een driftbuitje even stampen op de grond of even gillen terwijl de kleine in mama’s benen hangt maar zover als dat mijn mannetje kan gaan hoor ik ze niet over.

Alleen mijn moeder herkent dit, ik blijk namelijk ook zo geweest te zijn. Terwijl ze dit zegt en mij laat weten dat deze fase echt vanzelf over gaat maakt het mij ook angstig. Want was nou als hij echt zoveel op mij lijkt? Ik heb mij in mijn pubertijd zo eenzaam en alleen gevoeld, zo onbegrepen. Ik had zo een extreem gevoel van rechtvaardigheid waardoor ik ook als puber behoorlijk problemen had met het reguleren van mijn emoties, vaak woede. Is dit dan de toekomst van ons mannetje?

Betekend het feit dat de moeders om mij heen (behalve mijn eigen moeder) ons binkie echt zo een driftkop is? Dat het echt niet normaal is? Maak ik toch de verkeerde keuzes? Ga ik toch verkeerd om met mijn kind? Of zijn de moeders om mij heen bang om zich kwetsbaar op te stellen, maken zij dit ook mee maar durven ze het simpel weg niet te delen?

Ik zie je kwetsbaar durven opstellen als een kracht. Ik kan mooi weer spelen en tsja, met al mijn pedagogische opleidingen en geneuzel zou ik op papier toch de beste moeder moeten zijn maar nee. Ik zit regelmatig met mijn handen in het haar en weet echt niet meer wat ik moet doen op zo een moment. 100x herhaal ik in mijn hoofd dat het een fase is, ik tel tot 1000, app mijn man dat ik het even niet meer weet (als hij niet thuis is). Na dagen met zulke momenten tel ik de minuten af, ben ik blij als manlief thuis komt en ik mijn hart kan luchten, ben ik blij als ik even mijn tranen kan laten lopen omdat ik hoop dat ik het deze keer juist heb aangepakt en hem vooral niet het gevoel heb gegeven dat hij er niet mag zijn.

Want ondanks zijn gebruiksaanwijzing, zijn pittige karakter, het feit dat hij zo een drammer kan zijn is hij mijn mannetje, mijn peuterpuber, mijn binkie, mijn liefde, mijn kindje, mijn mooierd, mijn aapje, mijn lieveling, mijn alles en hou ik zielsveel van hem

Previous Post Next Post

1 Comment

  • Reply Loes

    Wat mooi dat jij je kan open stellen voor je gevoelens en je emotie.Wat is een goede moeder?Zoals ik je al vaker heb gezegd,kinderen opvoeden is het moeilijkste vak.Je kan niet meer dan je best doen maar twijfel nooit aan je eigen kunnen.Een ieder doet het op zijn eigen manier.jij kan jou gevoelens en emotie opschrijven maar wat kan een peuter van 2 als het iets wil en het niet Lukt?juist,zich alleen maar uiten door boos te worden.En boos worden mag dat hoort bij het leven en jij als mama weet precies wat je moet doen om hem na zo n driftbui weer vrolijk rond te laten rennen.Dus gooi die twijfel opzij en blijf genieten van je binkie 😙

    juli 5, 2017 at 11:58 am
  • Leave a Reply

    %d bloggers liken dit: