Gasten Mama vertelt

2017 een jaar vol hoogtepunten | Het jaar van Ilse

Als zwanger worden niet vanzelf gaat.

Na Sédy d’r geboorte was ik er al snel over uit dat ik dit graag nog een keer wilde ondanks de heftige zwangerschap,  maar eerst moesten mijn bekken weer even helemaal goed komen te staan.
Even na Sédy dr 1e verjaardag zei de fysio dat het zou kunnen en Paul zag het ook zitten dus we gingen ervoor!
Helaas kwam elke maand een teleurstelling. Ik liep al een tijdje bij de internist omdat ik me tijdens en na de zwangerschap niet goed voelde, er bleek van alles niet goed te zitten en  na vele onderzoeken van m’n bloed/ schildklier en hypofyse gaven ze ons weinig tot geen kans op een 2e kindje in de situatie waar ik nu in zat. 

Verschrikkelijk vond ik dit en heb er heel wat tranen om gelaten, wat kon ik dit moeilijk laten gebeuren, de wens naar een 2e is zo groot en dan dit.. iedereen lijkt zomaar een kindje te kunnen krijgen.. terwijl ik ook van dichtbij mee maak hoe een heel traject in zijn werk gaat, met grote teleurstellingen dus ik wist dat het niet voor iedereen zo gemakkelijk gaat.. maar in mijn gedachten leek het wel zo te zijn.

Na erg mijn best te doen, heel wat medicijnen te nemen leek het allemaal wat beter met mij te gaan. En ja na een heftig onderzoek bleek ik toch een kleine kans te hebben om nog eens zwanger te kunnen worden.
We kregen een intake voor iui en op dat gebied was alles goed bij ons beide dus we konden starten!
Op dag 3 t/m 7 van mijn cyclus gebruikte ik clomid en na een paar echo’s kreeg ik te horen wanneer ik pregnyl of ovitrelle mocht prikken.. Ja jezelf prikken.. Dat was nog wel een dingetje.. ik heb tijdens het proberen al wat tranen gelaten.. ik vond het super eng.. en dan komt de avond dat je het zelf thuis moet gaan doen.. trillende handen en misselijk van de zenuwen moest het gebeuren.. Ja.. nee.. jaa… nee toch niet.. Paul zei of jij doet het nu of ik doe het, tja dat durfde ik al helemaal niet dus hup erin en wat valt het dan mee.. stelt niet veel voor! Jaa ik heb het gedaan.. weer een stapje dichterbij! Dan 2 dagen later komt het moment dat de inseminatie is. Paul brengt eerst zijn aandeel en dat wordt zo gewassen dat alleen de beste zaadjes over blijven. Gelukkig was dit altijd heel goed dus geen zorgen. Na 1.5uur was ik aan de beurt en was de inseminatie waar ik niks van merkte en dan 2 weken wachten.. Dat duurde de 1e keer niet lang en ik was al snel ongesteld.. helaas maar weer snel door.
Dit ging zo 3x en toen begon het wel spannend te worden.. zal het ons wel gegund zijn?

Ik zag een plekje op m’n lichaam en liet het bij de huisarts zien en die nam een stukje weg en ging op kweek, 3 dagen later werd ik gebeld dat het niet goed was, er zat een kwaadaardige tumor onder. Dat was even schrikken maar prima te behandelen en hier gingen wij dan ook volledig vanuit.
De 2e poging om het geheel weg te halen was niet gelukt en toen kwam de vraag mogen we wel door met de 4e iui?
Dit mocht want was goed om mijn hormonen hoog te houden alleen was de kans van slagen 1% dat is niet veel maar toch het zal wel goed zijn voor de 5e iui poging dachten we dan. Dus  deden we ons best weer voor een goede iui behandeling.
2,5 week na de inseminatie zouden ze het laatste stukje weg halen, ik zag er niet tegenop.. laat het maar snel mijn lichaam uit zijn!

En dan de zondag.. ruim 2 weken na de inseminatie nog niet ongesteld.. toch zenuwen of die 1%?
Ja ik ga gewoon een test doen.. een heel licht streepje.. wat!! Is dit echt? Huilend liet ik het aan Paul zien.. zal het echt? En kan het wel?
We hebben snel het ledikantje in elkaar gezet, Sédy erin en een foto gemaakt! Stel je voor dat het zo is! Dan wel op een leuke manier vertellen!
Eenmaal aangekleed gingen we een stukje lopen, zo snel mogelijk richting de kruidvat om een nieuwe test te halen! Het was prachtig weer dus druk in het dorp en ja de kruidvat ging pas om 12.00 open dus even wachten, daarna snel naar binnen en een test gehaald.
In een restaurant  naar de wc, test gedaan en meteen in mn tas gegooid en snel naar Paul toe! Midden op het plein keken we samen in mn tas.. jaaaa deze test was duidelijk! We krijgen een 2e kindje!! Zooo blij!! Na 2 jaar mogen we het toch weer mee maken! De foto meteen afgedrukt en we gingen bij de belangrijkste mensen langs waar we heen konden die dag!

Wauw wat fijn om dit weer mee te mogen maken! Iedereen was natuurlijk super blij en ondanks we het nu echt niet verwacht hadden paste dit verhaal ook weer prima bij ons, 1% is voor ons genoeg om ons geluk compleet te maken!

Op maandag belde ik het ziekenhuis en die waren net zo verrast en maakte snel een afspraak voor een vroege echo.
De eerste echo.. super spannend en het liep natuurlijk uit.. eindelijk waren wij aan de beurt.. de gynaecoloog snapte ons en zei we maken snel de echo en daarna praten we wel.
Gelukkig was er snel een hartje te zien!! Jaa het zag er goed uit!
Al na 2 weken weer een echo en het ging perfect. 24-06-2018 is de uitgerekende datum!
Wel blijf ik onder behandeling in het ziekenhuis dus een verloskundige zal ik deze zwangerschap niet in de buurt hebben maar elke keer een controle door de gynaecoloog is ook fijn.
Vanwege zwangerschapssuiker in de vorige zwangerschap werd ik hier ook weer voor na gekeken en nu met 13 weken heb ik insuline gekregen omdat het smorgens net te hoog is. Die prikjes voel je helemaal niet gelukkig!
03-01-2018 hebben we weer een controle en als dan alles goed is kunnen we echt gaan genieten net als elke andere zwangerschap! Ik weet dat het ook dan nog fout kan gaan maar dan zijn alle zorgen m.b.t de behandeling van de tumor niet meer van belang!

Tijdens de operatie hebben ze trouwens alles weg kunnen halen van de tumor en ik blijf wel onder controle voor verdere plekjes o.i.d. dus dat geeft ook een geruststellend gevoel.

Voor iedereen, als er hoop is.. ga er voor! Geef niet op!
De spreuk die ik thuis op geschreven had  was:
Hoop is een lichtje in je hart dat vandaag moed geeft en morgen kracht..
Dit heeft mij 2 jaar lang dagelijks wat hoop gegeven.

Wees open als het kan naar je omgeving. Dit geeft je zo veel steun, lieve woorden, kaartjes of gewoon een knuffel als je er doorheen zit.

Ook doe ik vanaf de 6e tot 16e week mee met moeders voor moeders,  zo help je andere vrouwen om hun wens voor een kindje toch in vervulling te laten gaan. Dit doe je door alleen je urine op te vangen waar de hoognodige medicijnen van gemaakt worden. En je krijgt er nog een mooie wikkeldoek voor terug!

Groetjes Ilse

Previous Post Next Post

Dit vind je misschien ook wel leuk

No Comments

Leave a Reply

%d bloggers liken dit: