doormamagetest

Onzekere moeder

Ze zeiden dat alles anders zou zijn bij een tweede, dat ik mij zekerder zou voelen en meer zou gaan genieten. Dit was absoluut een leugen! Ik geniet wel van mijn kinderen hoor, het is niet zo zwart wit als hierboven geschreven staat. Het is ook niet zo dat ik bij ieder pijntje of zeertje in paniek raak, de dokter bel bij iedere verkoudheid. Maar ondanks dat ik bij de komst van Jonah mezelf al een ervaren moeder mocht noemen voelde ik gewoon weer dezelfde onzekerheid.

Mijn beide kinderen hadden een andere start dan “normaal”. Nou denk ik dat iedere moeder haar kinderen graag bij zich houd om ze te beschermen tegen alles en iedereen maar soms denk ik dat ik misschien wel een tikkeltje erger ben.

Ik heb het hele eerste jaar met een kindje dus al eens gehad en kende de obstakels. Mijn voornemen was om nu dus iets minder heftig te zijn in het bij mij houden van mijn kindje. Hem wat meer te delen. Ik weet dat de opa’s en oma’s van hun kruin tot hun tenen gevuld zijn met liefde voor hun kleinkinderen dus ik kan erop vertrouwen dat zij alles geven voor onze binkies.

Jonah zijn bevalling verliep super, hij kwam kerngezond ter wereld en we hadden een prachtige kraamweek. Maar wat een onzin was het verhaal dat alles vast allemaal een stuk gemakkelijker zou gaan omdat we al ervaren ouders waren. We vonden het weer net zo spannend om hem te laten slapen in zijn eigen bedje, we stonden weer net zo vaak naast zijn bedje om te luisteren of hij nog wel ademde. We voelde ons gewoon weer net zo onzeker als de eerste keer.

Toen ons kleine mannetje helaas niet de start bleek te hebben die je ieder kindje gunt en ik iedere week gemiddeld 2 keer in het ziekenhuis zat voelde ik mij nog onzekerder, nog kleiner. Was ik nou zo een overbezorgde moeder?

Tot ik op een dag bij een kinderarts in het Vu kwam met onze kleine man. Deze arts opende het gesprek met de woorden; Ik zie dat je onzeker bent maar mevrouw, een moeder zit er nooit naast. Als een moeder mij zegt dat haar kind niet zichzelf is dan is dit voor mij rede genoeg om een kind te onderzoeken. Er is niemand die een kind beter kent dan de moeder. Wat voelde ik mij opgelucht na deze woorden! We waren al weken aan het zoeken naar wat er aan de hand kon zijn met onze kleine man en ik wist niet meer zo goed wat ik voelde maar dit luchtte zo op.

Nou was dit natuurlijk een uitzonderlijke situatie. De meeste kindjes komen ter wereld en hebben een fijne start. Lopen wel eens een verkoudheidje op of een griepje maar knappen vaak weer gewoon zelf lekker op. Toch denk ik dat het niet anders is. Je wil het aller aller beste voor je kind maar voor opvoeden is geen opleiding. Je kan alleen maar vertrouwen hebben op je gevoel. Geloven in wat jij denkt dat het beste voor je kind is en dat is super super eng!

Maar de woorden van die ene kinderarts heb ik zo goed in mijn oren geknoopt. Want hij heeft gewoon gelijk! Ik ben hun moeder, ik ken hun beter dan wie dan ook. Dus als mijn gevoel zegt dat het niet goed zit dan moet ik daar wat mee. Pech wat andere hiervan vinden.

Het krijgen van een tweede kindje was voor ons dus absoluut weer net zo spannend als met de eerste. Ja, je weet misschien iets meer wat je te wachten staat omdat je weet dat er slapenloze nachten zullen zijn en avonden met een huilend babytje op de arm. Maar je kan je gewoon helemaal niet voorbereiden op de komst van een kleintje. Een kindje krijgen is gewoon een bijzondere gebeurtenis, super spannend en iedere dag weer vol nieuwe ervaringen en ja, daar komt nou eenmaal onzekerheid bij kijken. Helemaal niet erg!

Previous Post Next Post

Dit vind je misschien ook wel leuk

No Comments

Leave a Reply

%d bloggers liken dit: