doormamagetest

2017 een jaar vol hoogtepunten | Het jaar van Jennifer

Hoogtepunten 2017!
Verloop 2017 in een notendop met vooral de hoogtepunten.

Ja een gekke jaar 2016 achter de rug met relatiebreuk, slecht nieuws over mijn gezondheid, chemo’s, doodziek zijn en bestralingen. Hoe doe je dat terwijl je net ‘alleenstaande’ mama (met een goede omgangsregeling) bent geworden?
2017 begon ook nog met bestralingen en het eeuwige wachten op, uit eindelijk de beloning, een goede uitslag in maart! Alles is schoon!

Tijdens het eeuwige wachten leek het net alsof ik ondanks de enorme moeheid en mijn lichtgewicht in kilo’s,  de volle 100procent van mijn tijd genoot met alles wat ik nog wilde doen. Maar ook al volop aan mijn herstel kon werken omdat ik weer op gewicht wilde komen, weer wilde leren eten en weer achter mijn kind aan wilde rennen of hem überhaupt te kunnen dragen.
Ja, in maart heb ik even alles terug gespoeld en kon ik concluderen dat ik een groot stevig netwerk heb die mij en m’n zoon hebben opgevangen en gesteund tijdens de moeilijke periode van ziek zijn. Bevestigd werd mij dat een goede communicatie met je kind, het zoveel mogelijk creëren van voorspelbaarheid binnen de onrust die er ook wel was, een fijne betrouwbare netwerk en een goede omgang/verzorgingsplan veel goed kan maken in zo’n onrustige periode. Ik zie een zoon die gelukkig is en weinig last lijkt te hebben van de scheiding van papa en mama maar ook niet van het ziek-zijn van mama. Wij gingen er toch wel volwassen mee om waardoor ik mijn zoon een super goede ontwikkeling zie doormaken. Hij kan steeds meer zelf en doet het super goed op de peutergroep.

Ik heb tijdens het ziek-zijn veel kunnen genieten van mijn kind die toch dichtbij mij was maar niet voor mij hoefde te zorgen, er werd gezorgd dat er een vertrouwd persoon extra was zodat ik niet méér ging doen dan ik kon en zodat hij niet méér ging doen dan bij zijn rol hoort! We hebben veel gesproken over het ziek-zijn hierdoor kon het gewoon bestaan, feit blijft wel dat niet iedereen om ons heen daar even goed mee om kon gaan maar openheid werkte voor ons het prettigst. Hij wist gewoon hoe de vork in de steel stak, we gingen niet een mooier verhaaltje houden dan het was, want hij lijkt wel door je heen te prikken. Ik gebruikte veel kindmateriaal om dingen uit te leggen wat passend is bij zijn ontwikkeling.
Tijdens de goede dagen hebben we heerlijk momenten één op één beleefd waarin we beide volop genoten en ik als een kind zo blij ook in de modderplassen kon stampen of op de trampoline kon springen! De goede dagen werden er steeds meer.

Het goede nieuws gaf mij een rede om in april even voor ‘mama-tijd’ te kiezen een weekje Curaçao in m’n eentje. Nog nooit alleen op reis geweest dus ook zeker een hoogtepunt om nooit te vergeten. Het werken aan herstel ging door. Keihard mijn best gedaan om als mijlpaal te behalen dat ik mijn kind weer kon tillen, weer kon rennen zonder na een meter hijgend op de grond te vallen of door m’n knieën te zakken, weer kon fietsen en samen konden zwemmen maar ook weer kon genieten van al het lekkere eten wat nu dan eindelijk bleef zitten in de maag en de darmen en zich omzette in spiermassa dus meer gewicht in kilo’s. Ik kon zelfs een grote groep mensen in het ziekenhuis het belang van sporten bij herstel vertellen in een presentatie.

Wauw hoogtepunten genoeg want ik leerde nu dan echt hoe het is om ‘alleenstaande mama’ te zijn, er was geen extra ondersteuning meer nodig. Ook best pittig maar ik voel me rijk. Alles wat ik kan vieren dat vier ik nu in het leven en het liefst alle momenten met mijn zoon! Mama die weer beter was, dat moest natuurlijk ook gevierd worden, het was een super fijne soort van afsluiting met alle mensen die ons van dichtbij en veraf hebben gesteund tijdens de toch wel pittige periode.

Nu ik alleen de hoogtepunten beschrijf lijkt alles zonder worsteling te zijn gegaan, dat is natuurlijk niet waar. Ik verwerk, ik leer accepteren, ik leer mezelf nog beter kennen, ik leer en leer en leer, elke dag weer want ik ben begonnen met therapie. Ja, echt een kado aan mezelf, zo zie ik dat, heel intensief maar super waardevol. Dat brengt mij naar het volgende punt dat ik hoe moeilijk ook, heb besloten om te gaan ontdekken wat er in het hier en nu beter bij mij past op het gebied van werk. Afscheid nemen van het oude waarbij ik altijd met mijn hart heb gewerkt maar ook hoge eisen aan mezelf bleef stellen waardoor dat werk wat zwaar kan zijn. Zeg gerust ongezond, ik rende door het leven en zelfzorg wat betreft eten, voldoende slapen, bewegen en inspanning was onder de mate, het liet mij onbewust minder genieten van wat voor moois er meer bij mijn leven hoort. Een wat dubbel gevoel maar toch een hoogtepunt dat ik nu door de gedwongen manier van stilstaan toch anders leer kijken naar het leven en nu ga uitzoeken hoe ik het anders kan inrichten waarin mezelf/gezin op de nummer 1 kan laten staan.

Tussendoor andere mijlpalen neergezet zoals 5km city run en de 12km obstakel bootcamp run! Klinkt gek maar zeer machtig voel ik mezelf nu ik ervaar dat je zo sterk kan zijn om je lijf van 0 naar ongeveer 70 te krijgen. Ik heb weer de vertrouwen terug in mijn lichaam en krijg langzaam ook de vertrouwen over mijn wijze geest, steeds beter luister ik daarnaar en kijk ik wat ik belangrijk vind in het leven i.p.v. hoe ik heb meegekregen te bewegen of hoe ik denk dat andere vinden dat ik moet bewegen. Ik blijf veel dichterbij mezelf en geef beter woorden aan mijn gevoel waardoor ik ervaar dat het moederschap ook fijner is.
Ik ben geen vrouw van bij de pakken neer blijven zitten, ik ben geen vrouw van alles alleen willen doen ook al lijk ik heel stoer, ik vind delen heel fijn dus een mooie hoogtepunt is echt een klap op de vuurpijl, een nieuwe relatie en in verwachting van een 2de kindje, wat echt voelt als een wonder als je beseft dat je na al die behandelingen ook onvruchtbaar had kunnen zijn en dat eigenlijk al zo had weggezet in je hoofd.

Ja misschien iets wat rap, maar ook hier luister ik meer naar de wijze geest en blijf ik dichtbij mezelf. Veel mensen om ons heen stellen al snel de vraag ‘wanneer gaan jullie dan samenwonen’, Ja, dat zou zijn zoals het ‘hoort’ zoals vele dit zien, zoals ik dit vanuit huis ook heb meegekregen. Dat gaat mij iets wat rap en niet alleen mij. We kijken naar de kinderen die ook bemoeit zijn met onze relatie, wat is er goed voor hun, ook direct meegetrokken worden in een nieuwe story of live? We zijn van mening dat er een structuur moet gaan ontstaan waarin we alles rustig opbouwen en blijven kijken wat de kinderen nodig hebben. Ook hun moeten dingen verwerken van het afgelopen jaar. Hun papa en mama zijn uit elkaar, papa/mama heeft een nieuwe relatie die ook een kind heeft, zijn altijd enig kind geweest en moeten nu ineens alles delen met niet 1 maar straks 2 andere kinderen in het nieuwe samengestelde gezin etc etc. Conclusie we latten en willen toch samen doen, met daarbinnen een mooie voorspelbare structuur voor iedereen. En langzaam aan een op de kinderen afgestemde opbouw! Spannend maar zeker een mooi hoogtepunt van het jaar!

Ik zeg, geniet van de mooie dingen die het leven ons brengt, leer van dingen die niet lopen. Hoe gek het ook kan lopen, daar hebben we geen invloed op, maar wel op hoe je zelf omgaat met de positieve dingen die dan zeer zeker ook aanwezig zijn! Every end is a new beginning!

Proost op een gezond en gelukkig nieuw jaar!!

—Djen—

Previous Post Next Post

Dit vind je misschien ook wel leuk

No Comments

Leave a Reply

%d bloggers liken dit: